Rouwpastoor Paul van Stolwijk heeft in zijn nieuwsbrief een prachtig artikel opgenomen van Hans van Dam, Voorzitter Stichting Zorg en Zelfdoding. Hans beschrijft zijn ervaring met schuldgevoelens als misschien wel het meest snijdende gevoel in iemand die een naaste aan zelfdoding is verloren. 


Dit, en komende blogs, gaat over het verlies van een (schoon)dochter en kleindochter die, ver weg van Nederland, door moord om het leven zijn gekomen. Joris, de zoon van Rob, die samen met zijn vrouw en dochter in Phnom Penh (Vietnam) woonde, verbleef op het fatale moment voor enkele dagen elders in Vietnam.  Rob schrijft als vader, grootvader  en schoonvader zijn ‘verbondenheid in verdriet’ in een 2 wekelijkse blog van zich af. Zijn 1ste blog begint met het onvoorstelbare nieuws.

Het nieuws was zo overdonderend op 11 juni dat ik niets anders kon dan mijn gevoelens in dichtvorm neer te leggen. Ze kwamen toen Roel naar zijn werk was gegaan nadat we samen bij de huisarts waren geweest, en ik weer alleen was. Ze horen er zo bij… 

’s Avonds zitten we zwijgzaam op de bank in de huiskamer. Woorden zijn moeilijk te vinden, ongrijpbaar. We kijken elkaar aan: ‘Hoe vertellen we het de kinderen, de families. Versluierd of recht voor z’n raap?’ We realiseren ons dat we pijn proberen weg te houden die er hoe dan ook zal zijn. Projectie van onze eigen pijn wellicht. Logisch verdomme. We komen tot het inzicht dat als we bij ons eigen gevoel kunnen blijven en accepteren wat er aan reactie komt, elk kind als zichzelf en autonoom kan reageren. Dankbaar voor dat inzicht kijken we elkaar beduusd aan. We bellen ze, vrij laat nog, met de vraag of ze de volgende dag willen komen, omdat Roel een buikecho heeft gehad…

Schoonheid hebben Roel en ik overvloedig ervaren. Vanaf het allereerste moment na de diagnose realiseer ik me dat ik er voor hem wil zijn. Het is een diep innerlijk besluit, alsof in één moment en in alle heftigheid duidelijk is wat dat in gaat houden. Gaandeweg kom ik daar natuurlijk écht achter.
Zo is het ook gegaan. Bereidheid, liefde, begrip en zorg zijn enkele sleutelwoorden die de ervaring kleuren.

Elke twee weken vertelt Kitty Hoedjes in haar blog hoe het kankerproces van Roel, haar man, binnen zijn gezin is verlopen.

Vijftien jaar geleden verloor Mieke Van Acker haar oudste zoon Tim aan kanker. Ze bleef achter met een immens verdriet, dat nooit helemaal verdwijnt. 

Verlies van gezondheid heeft een grote impact op het leven. Bepaalde fysieke inspanning is niet meer mogelijk, relaties veranderen, afhankelijkheden nemen toe en betekenisvolle activiteiten kunnen niet meer. Bij verlies van gezondheid zoekt de patiënt opnieuw naar een balans van wat wel en niet meer mogelijk is.

Rouw is een antwoord op verlies. Ieder mens geeft een ander antwoord op verlies. Johan Maes legt in dit artikel het accent op identiteitsverandering die rouwenden tijdens het rouwproces ondergaan.

Meningitis

Wat in eerste instantie leek op een eenvoudige griep, zorgde er binnen 24 uur voor dat Amy op de intensive care aan de beademing lag, met nog geen 2 procent overlevingskans.